nieznasz

Dzisiaj będzie tekst na poważnie – kilka słów o amerykańskich komikach. Chciałem przedstawić szerszej publiczności, czyli jak wiadomo obu moim czytelnikom, gatunek stand-up comedy. Sam odkryłem go dwa lata temu, poniekąd przypadkowo i może nawet wbrew sobie. Wbrew, ponieważ wcześniej kojarzyłem takie występy solistów mikrofonu barowego z prostacką rozrywką ze spelun w amerykańskich filmach. Wtedy zaskoczył mnie występ niejakiego Louisa CK, na którego trafiłem jako pierwszego i którego dzisiaj uważam za najlepszego w tym fachu. Od niego też zacznę krótką prezentację rekomendowanych nazwisk i krótki przegląd tego, czego można się po nich spodziewać.  Louis CK – gość około czterdziestki, którego występy dotyczą problemów, jakie facet w tym wieku i z jego aparycją napotyka. Główna cecha Louisa to szczerość, z jaką opowiada o swoim życiu. Nie boi się trudnych tematów i nie chodzi tu o to, że nie boi się przeklinać, ale że otwarcie przyznaje się, np. jak bardzo irytuje go ...

Kiedy byliśmy królami. 1974 rok. Weteran ringu Ali chce zmierzyć się z mocarnym młokosem Foremanem. Wielu, w tym pojedynku doświadczenia z młodością, nie daje mistrzowi wielkich szans. Jednak Ali nie byłby sobą, gdyby nie stanął do walki. Jak zawsze zaczyna ją jeszcze długo przed wejściem do ringu. Uruchamia swoją niewyparzoną gębę i rozpowiada wierszem wszem:  I murdered a rock Injured a stone Hospitalised a brick I'm so mean I make medicine sick. Pojedynek to będzie niezwykły. Wymyślił go Don King – człowiek, którego fryzura wygląda, jakby rano spadł kilka pięter szybem windy. Oto zaproponował Foremanowi walkę za 5 mln USD. Taką samą propozycję złożył Alemu. Obaj wyrazili zgodę i King miał już podpisy obu bokserów pod umową wstępną. Teraz potrzebował 10 mln USD. Pieniądze zdecydował się wyłożyć niejaki Mobutu Sese Seko – Prezydent Konga, którym rządził w autorskim ustroju – „w kleptokracji”. Ali skomentował to w swoim stylu: „kraje idą na wojnę, żeby umieś...

Psz p’ństwa!   Serdeczne zapraszamento do zapoznania się z serią Black Mirror. Pierwsze 3 odcinki ukazały się w 2012, kolejne 3 są właśnie, czyli w lutym 2013 emitowane. Jest to zatem okazja dobra jak każda inna, żeby sięgnąć internetem po ten tytuł. Autorem najważniejszej składowej – scenariusza – Black Mirror jest Charlie Brooker. To brytyjski dziennikarz, który sławę zdobył dzięki autorskiemu programowi Newswipe, w którym uszczypliwie komentował sposób, w jaki funkcjonują współczesna brytyjskie telewizje. Newswipe to temat na oddzielne opowiadanie. Teraz najważniejsze jest, że Charlie Brooker ma wyostrzone spojrzenie na otaczający na świat mediów i technologii. To jego nazwisko przyciągnęło mnie do Black Mirror. Było parę słów o twórcy, teraz czas wziąć się za dzieło. A jest o czym mówić. Black Mirror to jeden z najważniejszych dla mnie filmów ostatnich lat. To zbiór historii, z których każda dzieje się w innej scenerii, dotyczy innych bohaterów i jest odgrywana przez innyc...

Każdy szanujący się zna jeden z dwóch zabawnych tekstów z Jerzym Kukuczką w roli głównej. Z innych względów znam te teksty i ja, jednak niedawno obiecałem sobie, że więcej nie będę ich rozpowszechniał. Stało się tak przez szacunek, jakiego nabrałem dla JK po przeczytaniu jego książki "Mój pionowy świat". Dziełem życia Kukuczki było zdobycie 14 ośmiotysięczników. Dokonał tego jako drugi człowiek na świecie - po Messnerze. Na większość z tych gór wszedł nowymi, trudniejszymi drogami. Żeby w pełni docenić wielkość tego sukcesu trzeba pamiętać o przepaści finansowej, w jakości sprzętu i dostępie do jakości produktów żywnościowych, jaka była w latach ’80 między PRL a krajami Zachodu. Opowieść o Kukuczce i jego niezwykłych dokonaniach jest tylko częścią historii himalaizmu napisaną przez Polaków. W latach 50. XX wieku, gdy ludzie po raz pierwszy zaczęli wchodzić na najwyższe góry Himalajów i Karakorum było jeszcze za wcześnie, żeby ze styranego kraju na Wisłą przyjec...

Zwykle piszę tutaj o prawdzie ekranu. Dziś nieco pochylę się nad prawdą czasu. Innego czasu i innego miejsca, bo w rozważaniach przeniesiemy na inny kontynent – do Brazylii. Państwo to, obecnie na wznoszącej, miało już w swojej historii momenty wielkich zrywów. W jednym z takich zrywów, za kadencji Juscelino Kubitschka postanowiono wybudować nową stolicę – Brasilię. Usytułowana w szczerym polu miała zachęcać do osiedlania się w interiorze i złamać w ten sposób dominację wybrzeży, gdzie kwitły takie kwiaty jak Sao Paulo i Rio. Czasy to były niezwykłe, przedsięwzięcie było niezwykłe, zatem i efekty miały być niepowtarzalne. Zadanie urbanistyczne przydzielono Oskarowi Niemeyerowi, którego dzielne wspierał Lucio Costa.  Obaj nowatorzy zaproponowali budowę miasta na planie samolotu. Na jego skrzydłach mieszkać mieli ludzie, a w kokpicie usadowiono budynki rządowe. Jak postanowili taki zrobili, i działając zgodnie ze znaną zasadą „mówisz – masz” w 3 lata powstało nowe miasto. W 1...

Najgłośniejszą pracą Damiena Hirsta jest "For the Love of God" - ludzka czaszka wysadzana diamentami. Sprzedano ją, podobno, za 50 mln funtów, czyli ponad 0,25 miliarda złotych. Wokół dzieła było dużo medialnego zamieszania, a przeważająca opinia mówiła o Hirscie jako hohsztaplerze, który obnaża rynek sztuki. Jak płytkie jest patrzenie na Hirsta tylko przez pryzmat materialnej wartości jego prac pokazuje ostatnia wystawa londyńskiej Tate Modern .  Wystawa podzielona jest na dwie częsci - pierwsza to "czaszka', druga - pozostałe praca. Czaszka umieszczona w osobno stąjącym, czarnym prostopadłym pomieszczeniu. Wewnątrz panuje całkowita ciemność, a jedynym jasnym punktem jest czaszka. Od diamentów nie można oderwać wzroku - są na całej powierzchni, nawet jeżeli zajrzy się od spodu - nie ma nawet milimetra powierzchni bez brylantu. - Ile to może kosztować; - Ile to pracy; - Przepiękne! - Takie są pierwsze wrażenia. Ale za chwilę myśl: - To przecież ludzka czas...

Polski serial Krew z Krwi. Odkryty przeze mnie przypadkiem, gdy zajrzałem pod ladę dekoderowi UPC. Opowiedziana w ośmiu odcinkach historia rodziny z Wybrzeża trzyma napięciu już od zawiązania akcji. Wyróżnikiem i bronią tego serialu są realistyczne sceny dnia codziennego, jakie każdy zna ze swojego dzieciństwa. Dzięki nim możemy się identyfikować z bohaterami, tak że gdy za chwilę przeżywają ciężkie momenty, przeżywamy je razem z nimi. Nie pomaga myśl "to tylko film".  Warszawian dodatkowo cieszy, że akcja nie dzieje się w stolicy, dzięki czemu oko może odpocząć kilku obowiązkowych planów zdjęciowych, które występują w większości polskich produkcji - mostu Świętokrzyskiego i placu Piłsudskiego. Tradycyjnie dla krajowych produkcji nie zawiedli dźwiękowcy - momentami nie wiadomo, co kto do kogo mówi, a Domagarov jest zagadką sam dla siebie. Ciężko ustalić język, w którym właśnie się wypowiada.  Jeżeli za każdy odzinek dawać jedną gwiazdkę, co Krew z krwi, uzbiera ich...

         Z tytułową sentencją „Życie to jest to” można się zgadzać lub nie, ale obojętnie tego filmu obejrzeć nie można. Opowiada poruszająca historię faceta, który nie może się poruszyć. Roberto, w wyniku wypadku na budowie jest unieruchomiony przez pręt, który wbił mu się w głowę. Tak szczęśliwie, że nie wyrządził żadnych szkód w mózgu, ale tak pechowo, że każda próba jego wyjęcia może skończyć się tragicznie. Wokoło zaczynają gromadzić się ludzie, z których każdy ma do załatwienia na miejscu jakiś interes, nie zawsze jednak zgodny z interesem Roberto.            Film jest skondensowanym opisem życia Roberto. Życia, na które wpływa szkoła, praca, dziewczyna, rodzina. Monotonia, schemat, bezwola. Jest jednak w tym życiu marginesik, na którym jest miejsce dla marzeń, dążeń i gdzie tli się nadzieja na zmianę na lepsze. W pewnym momencie okazuje się jednak, że wszystkie wysiłki zdają się na nic, takie życie prowadzi donikąd, a za...

 - Sprytny człowiek potrafi wyjść z trudnej sytuacji. Mądry człowiek się w nią nie pakuje.  - Życie jest teraz u nas tanie. Żyje się drogo, ale życie jest tanie.  To dwa z powiedzeń, które pojawiają się w filmie dokumentalnym Chodorkowsky. Właśnie masa powiedzen jest dla mnie wyróżnikiem rosyjskiej kultury - kultury, która zawsze pozostaje nieuchwytna. Nawet, kiedy już wydaje się, że się ją zrozumiało, ona znowu umyka umysłowi i trzeba dalej szukać jej sensu. Tak jest też w przypadku sprawy Chodorkowskiego. Nie daje się uprościć do stwierdzenia, że Michaił zaszedł Putinowy za skórę lub że to pokazówka ( żeby zastraszyć stado wilków, nie trzeba zabijać wszystkich, wystarczy najsilniejszego).  Umieszczenie Chodorkowskiego w obozie jest wypadkową wielu sił, wielu zdarzeń, chęci wielu osób i interesów wielu państw. Nie jest on też potulnym misiem głuptaskiem, który się zgapił i za bardzo ufał fałszywym przyjaciołom. Pojawia się w filmie wątek zabójstw zlecanych pr...

Kto nie lubi czasem powspominać szkolnych czasów? Kuksańce, klasówki pocałunki.. Bohaterowie filmu " Battle Royale " nie będą jednak szkoły wspominać miło. Nie będą też wspominać niemiło. Nie będą wspominać w ogóle. Tak się składa, że wszyscy nie żyją. Przyczyna tego jest tego taka, że sami się nawzajem powybijali. Dziwnym trafem zauczestniczyli w zawodach polegających na tym, że cała  klasa szkolna została wywieziona na wyspę, każdy uczeń uzbrojony, a wszyscy dostali propozycję nie do przyjęcia, ale i nie do odrzucenia: ostatnia osoba, która zostanie na placu boju, będzie miała darowane życie. Czas start! Scenariusz jest napisany przez Takeshi Kitano, którego koneserzy gatunku mają prawo kojarzyć z programem telewizyjnym Takeshi's Castle. Jako zachętę do obejrzenia dodam, że jedni uczniowe uzbrojeni zostali w bronie w rodzaju garnka, czy paletki do ping ponga, a inni w uzi - zatem dysproporcja ogromna. Jak to bywa gruby ginie na początku.

Paczka znajomych wyjeżdża za miasto. Nikt nie spodziewa się, że niewinna wyciezka może mieć tak tragiczny finał. Gruby ginie pierwszy...  Jeżeli powyższa zapowiedź Cię przestraszyła, to nie oglądaj filmu Devil's Double. Po pierwsze dlatego, że ta historia nie ma z nim nic wspólnego, po drugie, że film jest bardziej przerażający. Nie ma tutaj, na szczęście, naturalistycznych scen przemocy, nie trzeba oglądać go przez palce, ale wystarczy odrobina wyobraźni, żeby dopowiedzieć sobie obrazy, jakie musiały mieć miejsce w rzeczywistości - film jest oparty na faktach. Śledzi historię Irakijczyka, który został wytypowany i zmuszony do odgrywania roli sobowtóra syna Saddama Udaja. Udaje Udaja. jednym słowem. Oprócz tego jednak, że mówią do niego per "panie kierowniku", to nie ma w tej pracy nic takiego znowu fajnego. Nie wiem do końca, ile przedstawionych historii jest prawdziwych, a ile to już dopowiedzenia reżysera, ale kilka przedstawionych wątków pamiętam z innyc...

Historyk Niall Ferguson zaprasza na 6 odcinków z serii: Civilization: Is The West History? Omawia po kolei 6 czynników, które jego zdaniem zdecydowały o tym, że przez ostatnie 5 stuleci planetą rządził Zachód. Ferguson karze się zastanowić, czy ten okres historii nie dobiega właśnie - na naszych oczach - końca.  Dowiadujemy, że w czasie kiedy kolumb wyprawiał się za ocean Chińczycy dysponowali już okrętami dziesięciokrotnie potężnieszymi od Santa Marii, a Pekin był o wiele bardziej rozwinięty niż zaszczurzony wówczas Londyn. Jak to się stało, że za chwilę to jednak Europejczycy opanowali (zaszczurzyli?) cały świat, a nasi Chińczycy ograniczyli się do mistrzostw świata w ping pongu? Czy już czas na zamianę ról? Uwaga dla fanów Civilization - po obejrzeniu może się chcież od razu odpalić jakąś rozgrywkę, żeby zmienić los historii. Beware.

Film dokumentalny o braciach Klitschko. Dziś mogłoby się wydawać: kto inny ma być na bokserskim szczycie, jeżeli nie bracia K. Warto sobie uświadomić, jak długą drogę przeszli z ubogiej Ukrainy aż na światowe salony.  Film ogląda się przyjemnie, szczególnie ciekawe są materiały archiwalnych. W pamięci pozostaje wizyta Kłyczków w rodzinnym baraku. Aż dziw, że mieli w swoim życiu tyle przeciwności losu i trudnych momentów w ringu.  W epizodzie pojawia się osoba Dona Kinga, który jak to ma w zwyczaju, próbował wszystkich zrobić w konia. Warto zaznaczyć, że bracia są producentami filmu. Pewnie nie zostało bez wpływu na treść.

Mówisz "Czechy", myślisz "Czechy".  Najbardziej bezpretensjonalny kraj świata. Kolejne tego potwierdzenia w filmie  Obywatel Havel Mamy możliwość obserwowania Vaclava Havla w wypełnianiu prezydenckich obowiązków. Rola to dla niego ciężka. Nie ma chęci ścierać się z premierem, który - jak opowiadał Havel - zepsuł mu środy - bo na ten dzień ustalił cotygodniowe spotkania, na których obaj omawiali wydarzenia w państwie. - No zepsuł mi środy. Na samą myśl już się denerwuję.  Każde jego oficjalne spotkanie zaczyna się niezgrabnie. Havel nie czuję się dobrze w roli oficjela, a jego rozmówców onieśmiela obecność głowy państwa. Potrzeba kilku chwil, żeby niezręczność została przełamana, Havel odzyskuje swobodę. Bez znaczenia czy to spotkanie z Rolling Stonesami, Billem Clintonem czy ordynatorem szpitala. 

W mnogości seriali zagranicznych wyróżniają się te produkawane dla HBO. Wśród nich wyjątkowy jest Generation Kill. To siedmioodcinkowa paradokumentalna opowieść o pierwszych dniach drugiej amerykańskiej inwazji na Irak w 2003 roku. Twórcy postawili na realizm odtworzenia życia żołnierzy Marines. Przykładowo podniesiony jest temat przesądu Marines na temat cukierków Charms (Curse Of the Charms Candy). Serial nie ma żadnego jawnego przesłania np. wojna jest zła lub interwencja USA była usprawiedliwiona. W czasie jednego odcinka można samemu kilka razy zmienić zdanie na ten temat. Scenariuszotwórcą jest dziennikarz The Rolling Stone, któremy dane było rzeczywiście być na polu bitwy w tamtych dniach. Wśród aktorów jest tez jeden prawdziwy członek opisywanego w serialu oddziału Marines. Inną rekomendacją dla Generation Kill jest jest współtwórca Ed Burns, którego serial The Wire znany jest szerszej publiczności. Oglądanie bez tłumaczenia wymaga przyzwyczajenia sie do angielski...

Od początku prezydentury Obamy, w internecie publikowane są zdjęcia wykonane przez jego fotografa. Można je oglądać tutaj . Fotografem jest Pete Souza. O jego pracy opowiada film Obama's White House - National Geographic.   Producenci filmu podeszli do sprawy poważnie - rozmawiali na temat pracy ich fotografów z trzema prezydentami USA. Film, mimo że bez historii ma swoją dynamikę. Z jednej strony można zazdrościć Pete'owi pracy na takim stanowisku, z drugiej uświadamia nam, że poza pracą nie ma życia. Po stronie plusów może sobie jednak zapisać własny pokój w Białym Domu i niezliczoną liczbę przelotów w Air Force One. O tym samolocie przy okazji. Oficjalna strona filmu. Z pobocznych refleksji: Zwraca uwagę haryzma prezydenta - na wiecu: - Are you ready? - pyta tłumu. - Let's go and change the world! Tłum wiwatuje. Jedno ze zdjęć nadwornego fotosiarza