nieznasz

Zwykle piszę tutaj o prawdzie ekranu. Dziś nieco pochylę się nad prawdą czasu. Innego czasu i innego miejsca, bo w rozważaniach przeniesiemy na inny kontynent – do Brazylii. Państwo to, obecnie na wznoszącej, miało już w swojej historii momenty wielkich zrywów. W jednym z takich zrywów, za kadencji Juscelino Kubitschka postanowiono wybudować nową stolicę – Brasilię. Usytułowana w szczerym polu miała zachęcać do osiedlania się w interiorze i złamać w ten sposób dominację wybrzeży, gdzie kwitły takie kwiaty jak Sao Paulo i Rio. Czasy to były niezwykłe, przedsięwzięcie było niezwykłe, zatem i efekty miały być niepowtarzalne. Zadanie urbanistyczne przydzielono Oskarowi Niemeyerowi, którego dzielne wspierał Lucio Costa.  Obaj nowatorzy zaproponowali budowę miasta na planie samolotu. Na jego skrzydłach mieszkać mieli ludzie, a w kokpicie usadowiono budynki rządowe. Jak postanowili taki zrobili, i działając zgodnie ze znaną zasadą „mówisz – masz” w 3 lata powstało nowe miasto. W 1...

Najgłośniejszą pracą Damiena Hirsta jest "For the Love of God" - ludzka czaszka wysadzana diamentami. Sprzedano ją, podobno, za 50 mln funtów, czyli ponad 0,25 miliarda złotych. Wokół dzieła było dużo medialnego zamieszania, a przeważająca opinia mówiła o Hirscie jako hohsztaplerze, który obnaża rynek sztuki. Jak płytkie jest patrzenie na Hirsta tylko przez pryzmat materialnej wartości jego prac pokazuje ostatnia wystawa londyńskiej Tate Modern .  Wystawa podzielona jest na dwie częsci - pierwsza to "czaszka', druga - pozostałe praca. Czaszka umieszczona w osobno stąjącym, czarnym prostopadłym pomieszczeniu. Wewnątrz panuje całkowita ciemność, a jedynym jasnym punktem jest czaszka. Od diamentów nie można oderwać wzroku - są na całej powierzchni, nawet jeżeli zajrzy się od spodu - nie ma nawet milimetra powierzchni bez brylantu. - Ile to może kosztować; - Ile to pracy; - Przepiękne! - Takie są pierwsze wrażenia. Ale za chwilę myśl: - To przecież ludzka czas...

Polski serial Krew z Krwi. Odkryty przeze mnie przypadkiem, gdy zajrzałem pod ladę dekoderowi UPC. Opowiedziana w ośmiu odcinkach historia rodziny z Wybrzeża trzyma napięciu już od zawiązania akcji. Wyróżnikiem i bronią tego serialu są realistyczne sceny dnia codziennego, jakie każdy zna ze swojego dzieciństwa. Dzięki nim możemy się identyfikować z bohaterami, tak że gdy za chwilę przeżywają ciężkie momenty, przeżywamy je razem z nimi. Nie pomaga myśl "to tylko film".  Warszawian dodatkowo cieszy, że akcja nie dzieje się w stolicy, dzięki czemu oko może odpocząć kilku obowiązkowych planów zdjęciowych, które występują w większości polskich produkcji - mostu Świętokrzyskiego i placu Piłsudskiego. Tradycyjnie dla krajowych produkcji nie zawiedli dźwiękowcy - momentami nie wiadomo, co kto do kogo mówi, a Domagarov jest zagadką sam dla siebie. Ciężko ustalić język, w którym właśnie się wypowiada.  Jeżeli za każdy odzinek dawać jedną gwiazdkę, co Krew z krwi, uzbiera ich...

         Z tytułową sentencją „Życie to jest to” można się zgadzać lub nie, ale obojętnie tego filmu obejrzeć nie można. Opowiada poruszająca historię faceta, który nie może się poruszyć. Roberto, w wyniku wypadku na budowie jest unieruchomiony przez pręt, który wbił mu się w głowę. Tak szczęśliwie, że nie wyrządził żadnych szkód w mózgu, ale tak pechowo, że każda próba jego wyjęcia może skończyć się tragicznie. Wokoło zaczynają gromadzić się ludzie, z których każdy ma do załatwienia na miejscu jakiś interes, nie zawsze jednak zgodny z interesem Roberto.            Film jest skondensowanym opisem życia Roberto. Życia, na które wpływa szkoła, praca, dziewczyna, rodzina. Monotonia, schemat, bezwola. Jest jednak w tym życiu marginesik, na którym jest miejsce dla marzeń, dążeń i gdzie tli się nadzieja na zmianę na lepsze. W pewnym momencie okazuje się jednak, że wszystkie wysiłki zdają się na nic, takie życie prowadzi donikąd, a za...

 - Sprytny człowiek potrafi wyjść z trudnej sytuacji. Mądry człowiek się w nią nie pakuje.  - Życie jest teraz u nas tanie. Żyje się drogo, ale życie jest tanie.  To dwa z powiedzeń, które pojawiają się w filmie dokumentalnym Chodorkowsky. Właśnie masa powiedzen jest dla mnie wyróżnikiem rosyjskiej kultury - kultury, która zawsze pozostaje nieuchwytna. Nawet, kiedy już wydaje się, że się ją zrozumiało, ona znowu umyka umysłowi i trzeba dalej szukać jej sensu. Tak jest też w przypadku sprawy Chodorkowskiego. Nie daje się uprościć do stwierdzenia, że Michaił zaszedł Putinowy za skórę lub że to pokazówka ( żeby zastraszyć stado wilków, nie trzeba zabijać wszystkich, wystarczy najsilniejszego).  Umieszczenie Chodorkowskiego w obozie jest wypadkową wielu sił, wielu zdarzeń, chęci wielu osób i interesów wielu państw. Nie jest on też potulnym misiem głuptaskiem, który się zgapił i za bardzo ufał fałszywym przyjaciołom. Pojawia się w filmie wątek zabójstw zlecanych pr...

Kto nie lubi czasem powspominać szkolnych czasów? Kuksańce, klasówki pocałunki.. Bohaterowie filmu " Battle Royale " nie będą jednak szkoły wspominać miło. Nie będą też wspominać niemiło. Nie będą wspominać w ogóle. Tak się składa, że wszyscy nie żyją. Przyczyna tego jest tego taka, że sami się nawzajem powybijali. Dziwnym trafem zauczestniczyli w zawodach polegających na tym, że cała  klasa szkolna została wywieziona na wyspę, każdy uczeń uzbrojony, a wszyscy dostali propozycję nie do przyjęcia, ale i nie do odrzucenia: ostatnia osoba, która zostanie na placu boju, będzie miała darowane życie. Czas start! Scenariusz jest napisany przez Takeshi Kitano, którego koneserzy gatunku mają prawo kojarzyć z programem telewizyjnym Takeshi's Castle. Jako zachętę do obejrzenia dodam, że jedni uczniowe uzbrojeni zostali w bronie w rodzaju garnka, czy paletki do ping ponga, a inni w uzi - zatem dysproporcja ogromna. Jak to bywa gruby ginie na początku.

Paczka znajomych wyjeżdża za miasto. Nikt nie spodziewa się, że niewinna wyciezka może mieć tak tragiczny finał. Gruby ginie pierwszy...  Jeżeli powyższa zapowiedź Cię przestraszyła, to nie oglądaj filmu Devil's Double. Po pierwsze dlatego, że ta historia nie ma z nim nic wspólnego, po drugie, że film jest bardziej przerażający. Nie ma tutaj, na szczęście, naturalistycznych scen przemocy, nie trzeba oglądać go przez palce, ale wystarczy odrobina wyobraźni, żeby dopowiedzieć sobie obrazy, jakie musiały mieć miejsce w rzeczywistości - film jest oparty na faktach. Śledzi historię Irakijczyka, który został wytypowany i zmuszony do odgrywania roli sobowtóra syna Saddama Udaja. Udaje Udaja. jednym słowem. Oprócz tego jednak, że mówią do niego per "panie kierowniku", to nie ma w tej pracy nic takiego znowu fajnego. Nie wiem do końca, ile przedstawionych historii jest prawdziwych, a ile to już dopowiedzenia reżysera, ale kilka przedstawionych wątków pamiętam z innyc...